.jpg)
Św. Wawrzyniec
( ur. 225 w Hiszpanii - zm. 10.08.258 w Rzymie),
Patron bibliotekarzy, studentów, uczniów, ubogich , rolników ,pszczelarzy, kucharzy, piekarzy, administratorów, zawodów związanych bezpośrednio z ogniem ( min. strażaków).Jego rola jest jednak trochę inna. Dba, by ten niezbędny żywioł pomagał ludziom, nie wyrządzając przy tym szkód. W dzień Jego święta rozniecano ogień przez pocieranie drewna osiki lub olchy.
Wzywa się go również jako orędownika w chorobach reumatycznych i bulach pleców ,w chorobach oczu i skóry.
W ikonografii przedstawiany jest jako rozdający jałmużnę ubogim z palmą męczeństwa . Jego atrybutem jest księga , krata, sakiewka, otwarta szafka a na niej księgi Ewangelii.
Historię jego życia poznajemy jedynie z tradycji w/g zachowanych Akt Męczeństwa, św. Wawrzyniec pochodził z Hiszpanii . To właśnie jemu papież św. Sykstus II powierzył administrację dóbr kościelnych oraz opiekę nad ubogimi Rzymu.
Zginął za panowania cesarza Waleriana II , który prześladował chrześcijan i żądał skonfiskowania majątku kościoła. Św. Wawrzyniec spodziewając się aresztowania rozdał wszystkie zgromadzone pieniądze ubogim. Gdy okazało się , że według świętego , to właśnie ubodzy są największym skarbem kościoła, oprawcy nakazali siec go biczami a następnie rozłożyli go na kracie i przypalali ciało ogniem. Według wspomnianego opisu męki Wawrzyniec miał być przedtem biczowany knutami z drutu, potem wieszano go wyrywając członki ze stawów.
Św. Wawrzyniec nie wyparł się wiary i oddał życie za Chrystusa 10.08.258 r.ne.
Postać jego otoczono wieloma legendami m in. to właśnie Jemu także przypisywano, że co piątek schodzi do czyśćca, aby wybawić stamtąd choć jedną duszę.
„Ogniem palony, lecz mężnego ducha,
Zwalczył odważnie lęk przed płomieniami,
Pragnął on bowiem z całej głębi serca Wiecznego życia.
(Fragment Hymnu z Nieszporów).
Św. Augustyn pisze , że jak Jerozolima czci św. Szczepana , tak Rzym jest dumny ze św. Wawrzyńca.
Największy poeta starożytnego chrześcijaństwa Prudencjusz (+440) w natchnionych strofach podaje , że bohaterska śmierć Wawrzyńca zadała cios bałwochwalstwu , które od tego czasu zaczęło chylić się ku upadkowi aż do ostatecznego zwycięstwa Chrystusowego Kościoła.
Julian Krzyżanowski przytacza przysłowia związane z dorocznym świętem św. Wawrzyńca.: " Gdy na Wawrzyńca słota trzyma, do Gromnic lekka zima" ; "Wawrzyniec pokazuje, jak jesień następuje".